Kun je iets vertellen over jouw werk als gedragswetenschapper? Ik ben gedragswetenschapper binnen verschillende zorgvormen: O&O (opname- en oriëntatiegroep), crisispleegzorg, Startfaseteam en SpoedvoorJeugd. Op de O&O ben ik regelmatig aanwezig op de groep. Daar komen jongeren tussen de 13 en 18 jaar terecht die acuut hulp nodig hebben. Het gaat dan om kortdurende crisistrajecten van (maximaal) 28 dagen of oriëntatietrajecten van (maximaal) 12 weken.

Ik vind het heel waardevol om de teams te mogen ondersteunen. Op de O&O ben ik graag aanwezig om mee te denken met het team. Daarnaast is het waardevol om op de O&O te zijn aangezien ik meer contact heb met de gezinnen doordat ik onder andere aansluit bij evaluatiebesprekingen en meer contact heb met de jongeren. Bij Ambulante Spoedhulp en Crisispleegzorg werk ik wat meer op afstand en ondersteun ik vooral mijn collega’s in hun werk. Die afwisseling vind ik heel mooi.

Daarnaast pak ik ook startfase-trajecten op: korte ambulante trajecten van 4 tot 6 weken, wanneer niet duidelijk is of Dag- en nachtbehandeling passend is. Je helpt gezinnen in een heel spannende en korte periode om overzicht te krijgen en te kijken wat helpt.

Wat maakt dat je na 25 jaar nog steeds met veel plezier bij Combinatie Jeugdzorg werkt? De betrokkenheid binnen Combinatie Jeugdzorg is enorm. Collega’s hebben veel expertise, ervaring en zijn écht gemotiveerd om het verschil te maken voor gezinnen.

We denken in mogelijkheden, zelfs in de moeilijkste situaties. We zien gezinnen echt en kijken wat nodig is. Ook de vele veranderingen die de afgelopen jaren in de jeugdzorg hebben plaatsgevonden, maken dat niet altijd even makkelijk, maar desondanks heb ik het gevoel dat de organisatie zich blijft ontwikkelen en daarbij de inhoud niet uit het oog verliest.

En het gevoel dat ik heb: we doen het écht samen. De betrokkenheid onder collega’s is groot, de gedrevenheid om gezinnen verder te helpen nog groter. Het werk is intensief, maar prachtig en nooit hetzelfde.

Wat zijn de grootste uitdagingen in jouw werk? Balans houden is zeker een uitdaging. Tussen jongeren en ouders, tussen team en verwijzers, tussen wat nodig is en wat mogelijk is. Als gedragswetenschapper ben je vaak de verbindende factor en dat vraagt veel schakelen.

Daarnaast is het werken binnen Spoedhulp intensief. De druk op verlengen, doorverwijzen of beëindigen, omdat de crisis is bezworen maar er nog verdere hulp nodig is die niet direct kan aansluiten, vraagt voortdurend afwegingen. Je wilt ruimte houden voor nieuwe crisisaanmeldingen, maar ook recht doen aan gezinnen die meer tijd nodig hebben.

Het blijft soms een kunst om de rust te bewaren in een vak waarin de dynamiek altijd doorgaat. Juist omdat crisiszorg nooit stopt. Je staat vaak “aan”. Dan is het soms zoeken naar manieren om zelf in balans te blijven.

Wat zijn momenten uit je werk die je nooit zult vergeten? Er zijn inmiddels veel momenten die ik nooit meer ga vergeten. Jongeren die in crisis binnenkomen en na een paar weken weer opgelucht naar huis kunnen. Ouders en jongeren die elkaar weer weten te vinden. Maar ook heftige situaties zoals politieplaatsingen of complexe trajecten. Jongeren die je écht binnenlaten, dat is zo bijzonder, dat draag je altijd bij je en vergeet je niet meer. De individuele behandelingen raken me vaak het meest. Jongeren vertrouwen je veel toe en je bouwt echt iets op. Dat neem je mee.

Kinderen die door politie worden gebracht, vaak angstig, boos of verdrietig. Dat is heftig om te zien. Maar soms zie je dat er bij gezinnen tijdens een crisis iets verschuift, waardoor iedereen weer ruimte voelt. Een jongere die je ineens iets kwetsbaars toevertrouwt in een één-op-één gesprek. Een gezin dat opgelucht weggaat omdat de rust is teruggekeerd. Crisis is zwaar, maar ook vaak een kantelpunt. Ik blijf me verbazen hoeveel er soms in korte tijd gebeurt.

Hoe zorg je ervoor dat je kunt afschakelen na een werkdag? Wanneer ik thuiskom bij mijn kinderen stap ik als het ware weer terug in het gewone leven. Dat is heel praktisch en effectief. Soms ga ik sporten of trek ik me even terug. Maar soms bel ik juist nog even met een collega of het team als er een complexe plaatsing is geweest of bij een ingewikkeld traject, om te horen het loopt / gaat. Als ik weet hoe het gaat, of hoe een plaatsing is verlopen, kan ik het daarna beter loslaten. Het blijft soms lastig, zeker als er veel dynamiek is. Gelukkig weet ik dat collega’s er altijd zijn en heb ik veel vertrouwen in de teams en de collega’s met wie ik samenwerk.

Hoe blijf je jezelf ontwikkelen? Het is voor mij erg belangrijk om te kunnen blijven groeien in mijn werk. Ik ben SKJ-geregistreerd en cognitief gedragstherapeut, dus scholing hoort bij mijn werk. Ik geef individuele behandelingen, ben trainer in Competentiegericht Werken, geef consultatie over trauma en hechting en ben aangesloten bij het medewerker-ondersteuningsteam (MOT) voor collega’s na incidenten.

De organisatie biedt veel mogelijkheden tot scholing en hecht hier grote waarde aan. Het is belangrijk dat iedereen zijn of haar registraties kan behouden. Daarnaast denk ik mee over onze expertise rondom trauma en hechting, een belangrijk en intensief onderdeel van ons werk.

Dit jaar richt ik me ook op mijn persoonlijke ontwikkeling; ik ga namelijk op sabbatical voor een paar maanden. Dat idee speelde langere tijd door mijn hoofd. Toen ik besefte dat ik in 2026 precies 25 jaar in dienst zou zijn én mijn oudste in groep 8 zit, wist ik: dit is het moment. Maar eerlijk is eerlijk: het blijft spannend. Ik ben niet zo goed in loslaten, zeker niet in dit werk waarin continu iets gebeurt en je altijd graag meedenkt. Ik ben blij dat ik hier de ruimte voor krijg en zo niet alleen een investering in mezelf kan doen, maar ook in mijn duurzame inzetbaarheid en in mijn vak.